Από τη στιγμή που, παρά τις εξαγγελίες, η κυβέρνηση δεν κατέθεσε την περασμένη Παρασκευή τον νέο νόμο για την προστασία της Α’ κατοικίας, ήταν σαφές ότι δεν επεδίωκε μια μονομερή ενέργεια. Με δεδομένη, άλλωστε, την εκκρεμότητα του EWG που συνεδρίασε τη Δευτέρα, η ελληνική πλευρά δεν ήθελε να «τορπιλίσει» τη συζήτηση.

Αν είχε γίνει μια τέτοια μονομερής ενέργεια, οι συνειρμοί θα ήταν σαφείς: το Μέγαρο Μαξίμου θα είχε πάρει μια πολιτική απόφαση στη λογική ότι «δεν αποφασίζουν πια οι θεσμοί» που, όμως, θα άνοιγε την πόρτα ακόμα και για επίσπευση των πολιτικών εξελίξεων, με εκλογές νωρίτερα από τον Οκτώβριο, όπως εισηγούνται πρωθυπουργικοί συνεργάτες.

Αντ’ αυτού, πάντως, επελέγη η οδός της διαπραγμάτευσης. Αυτό δεν σημαίνει, βεβαίως, ότι το σχέδιο που κατετέθη στη Βουλή ως τροπολογία είναι και το οριστικό. Παραμετρικές ρυθμίσεις και νέες παρεμβάσεις θα υπάρξουν, ανάλογα με τις συζητήσεις και τις διαπραγματεύσεις που θα γίνουν με τους θεσμούς τις επόμενες μέρες. Αυτό, πάντως, που εκτιμάται ότι δεν πρόκειται να αλλάξουν οι όροι για την υπαγωγή στον νέο νόμο για την προστασία της πρώτης κατοικίας, όπου υπάρχουν δύο αλλαγές σε σχέση με τη συμφωνία κυβέρνησης-τραπεζών που υπήρχε το προηγούμενο διάστημα: θα συμπεριληφθούν και επιχειρηματικά δάνεια με προσημείωση της πρώτης κατοικίας, αλλά με όριο 175.000 ευρώ και όχι 250.000, όπως για όλους τους άλλους ιδιώτες, ενώ το ύψος των καταθέσεων και λοιπών τιμαλφών του οφειλέτη δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τις 15.000 και όχι τις 50.000 ευρώ.

Με άλλα λόγια: με τη διαρροή περί κατάθεσης της ρύθμισης την περασμένη Παρασκευή, η κυβέρνηση προσπάθησε να πιέσει τους θεσμούς για μια γρήγορη συμφωνία ενόψει του EWG, αλλά, εν τέλει, δεν εκβίασε μια μονομερή κίνηση, σταθμίζοντας και άλλες παραμέτρους, εκτός από τους «λεονταρισμούς» που θα απευθύνονταν στο εσωτερικό ακροατήριο. Υπό αυτό το πρίσμα, μένει να φανεί ποιες θα είναι οι διορθωτικές παρεμβάσεις που θα γίνουν το επόμενο διάστημα στην κατατεθείσα ρύθμιση.

Πάντως και οι θεσμοί φέρονται να επιβεβαιώνουν ότι δεν πρόκειται για μονομερή κίνηση, διαμηνύοντας ότι ως τέτοια θα εκλαμβανόταν μια κίνηση που θα ήταν εκτός του πλαισίου της συζήτησης που γινόταν το προηγούμενο διάστημα. Με άλλα λόγια, αν η κυβέρνηση έφερνε προς ψήφιση μια πιο γενναιόδωρη του αναμενομένου ρύθμιση, τότε αυτή θα ήταν casusbelli.

Ως προς τα πολιτικά επακόλουθα, η κυβέρνηση θα επιχειρήσει να προτάξει το νέο πλαίσιο προστασίας ως μια «οριστική ρύθμιση» που προστατεύει επαρκώς τους πιο αδύναμους της κοινωνίας. Δεν «εκβίασε» μια σύγκρουση, άρα δεν ωθείται σε απόφαση για πρόωρες κάλπες, εν μέσω ενός συγκρουσιακού σκηνικού. Θεωρητικά, συνεπώς, η υπό ψήφιση ρύθμιση για την Α’ κατοικία εντάσσεται στον σχεδιασμό για κάλπες μετά τις ευρωεκλογές, πράγμα το οποίο μένει να αποδειχθεί και στην πράξη.

Όλα αυτά, όμως, θα τα αποφασίσει ο κ. Τσίπρας, ανάλογα με το τι θεωρεί πως τον εξυπηρετεί πολιτικά. Απλώς, δεν θα έχει την…απασφαλισμένη χειροβομβίδα της σύγκρουσης με τους θεσμούς στο τραπέζι, ώστε να πιέζεται περαιτέρω.