Τι ανέφερε η φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Σαμπάχ» λίγες ώρες μετά την είδηση ότι η κατάσταση στο Αιγαίο αποκλιμακώνεται, αλλά και το αλαλούμ με την ανάρτηση της τουρκικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον.
Σε ρότα αποκλιμάκωσης φαίνεται να μπαίνει η κρίση που προκάλεσε ο Ερντογάν την περασμένη εβδομάδα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο με την παράνομη navtex. Παρά τις κινήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση ο Τούρκος Πρόεδρος συντηρεί την ρητορική ένταση με την ελληνική κυβέρνηση να συνεχίζει να παραμένει σε επιφυλακή. Η Τουρκία θα συνεχίσει τον εκβιασμό και να αυξομειώνει την ένταση ακόμα και μετά τη λήξη της navtex που προανήγγειλε έρευνες του «Ορούτς Ρέις» στην Ανατολική Μεσόγειο, στις 2 Αυγούστου, σε περιοχές που βρίσκονται και εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.
Η Τουρκία, φαίνεται, ότι για ακόμα μία φορά όπως και στον Έβρο να αιφνιδιάστηκε από την αντίδραση της Ελλάδας κι αυτό αποτυπώθηκε από την άποψη ότι «η αντίδραση της Ελλάδας είναι υπερβολική» σε σχέση με τις κινήσεις του Oruc Reis, λέγοντας ότι «αντέδρασαν σαν να έγινε μια στρατιωτική κίνηση», που εξέφρασε ο Ιμπραχίμ Καλίν, Προεδρικός εκπρόσωπος και επικεφαλής σύμβουλος του Προέδρου της Τουρκίας σε εκδήλωση που διοργάνωσε η δεξαμενή σκέψης των Βρυξελλών EPC (European Policy Center). Ο ίδιος ξεκαθάρισε: «δε θέλουμε στρατιωτική ή πολιτική ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο».
Δεν ήταν μόνο η στρατιωτική αντίδραση που είναι αυτονόητη αλλά Μέγαρο Μαξίμου και ΥΠΕΞ λειτούργησαν άμεσα και με σχέδιο και επιδόθηκαν σε ένα διπλωματικό «σπριντ» ενεργοποιώντας τους συμμάχους σε ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, αλλά και φέρνοντας προ των ευθυνών της τη Ρωσία. Αποδείχτηκε και η πολύ καλή δουλεία που έχει κάνει ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας στις αραβικές χώρες, δημιουργώντας έναν ασφυκτικό διπλωματικό κλοιό γύρω από τον Ερντογάν.
Το κέρδος είναι διπλό καθώς εκτός από την απομόνωση της Τουρκίας ενδυναμώνονται και εμπλουτίζονται με νέες χώρες οι συμμαχίες της Αθήνας.
Ο Ερντογάν στην προσπάθεια του να ελιχθεί μετά τους τσαμπουκάδες άρχισε να μιλάει για διάλογο και διαπραγμάτευση. Ωστόσο γνωρίζει ότι με απειλές δεν μπορεί να συμβεί αυτό, γεγονός που του το έχει ξεκαθαρίσει τόσο η Αθήνα, όσο και το Βερολίνο. Επίσης θα πρέπει να ξεχάσει την ατζέντα των διεκδικήσεων που απλώνει τα τελευταία χρόνια και να επικεντρωθεί στην υφαλοκρηπίδα και στην ΑΟΖ καθώς ο χρόνος ανοχής στην Ευρώπη εξαντλείται και θα έχει την ευκαιρία να ξαναμπεί στο ευρωπαϊκό γήπεδο μέχρι τη Σύνοδο του Σεπτεμβρίου που θα συζητηθεί η στρατηγική σχέση Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας.
Το επόμενο διάστημα θεωρείται κομβικό και κρίσιμο για τις αποφάσεις που θα πάρει ο Ερντογάν ενώ αναμένονται κι άλλες διπλωματικές πρωτοβουλίες της Αθήνας.
Την ίδια ώρα μήνυμα εκ μέρους της Τουρκίας στην Ευρώπη στέλνει ο τουρκικός Τύπος, προσπαθώντας να ερμηνεύσει την αντιφατική συμπεριφορά της Τουρκίας, που τη μια επιχειρεί αποκλιμάκωση της έντασης με την Ελλάδα και στη συνέχεια προκαλεί για να ρίξει και πάλι τους τόνους. Την ίδια ώρα η Ahval, αναφέρει ότι ο Eρντογάν στήνει σκηνικό ανατροπής της Συνθήκης της Λωζάνης.
Λίγες ώρες μετά την είδηση ότι η κατάσταση στο Αιγαίο αποκλιμακώνεται, αλλά και το αλαλούμ με την ανάρτηση της τουρκικής πρεσβείας στην Ουάσινγκτον, η φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Σαμπάχ» αναφέρει πως οι δραστηριότητες της χώρας σε σχέση με την έρευνα και εξόρυξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων ενδέχεται να μεταφερθεί σε μη αμφισβητούμενες περιοχές.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει το δημοσίευμα, η προσωρινή ανάπαυλα και αποκλιμάκωση της έντασης «δεν θα πρέπει να αποτελέσει έκπληξη». Αποδίδεται στις διαμεσολαβητικές πρωτοβουλίες της Γερμανίδας καγκελαρίου, Άνγκελα Μέρκελ. Ωστόσο δεν σταματά εκεί. Οι τούρκοι αξιωματούχοι επιχειρούν να… δώσουν χρόνο, «ώστε να αντιληφθεί πως έχουν τα πράγματα» η κ. Μέρκελ.
Η εν λόγω πρόταση θεωρείται ως μήνυμα πως η Τουρκία, αφού έδειξε σε ένα βαθμό τι είναι ικανή να κάνει, δίνει τον χρόνο στην ΕΕ να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων προωθώντας τις δικές της θέσεις.
Ακόμα, όπως αναφέρεται, ο φόβος του πολέμου εκδηλώθηκε την Τρίτη, καθώς ελληνικά και τουρκικά πολεμικά σκάφη βρέθηκαν αντιμέτωπα στη θάλασσα, ωστόσο «τώρα είναι ώρα για ένα σύντομο διάλειμμα. Η Καγκελάριος, έχοντας αυτό το εξάμηνο την προεδρία της ΕΕ, άσκησε τηλεφωνική διπλωματία με τον πρωθυπουργό της Ελλάδας και τον πρόεδρο της Τουρκίας, βοηθώντας στην αποκλιμάκωση, καθώς είναι «υπέρ της εύρεσης λύσης μέσω διαλόγου».
Επίθεση κατά της Γαλλίας:
«Αντίθετα, η Γαλλία, της οποίας η επιρροή στη Λιβύη έχει υπονομευθεί από τις επαναλαμβανόμενες ήττες του Στρατηγού, Χαλίφα Χαφτάρ, είναι μαζί με την Ελλάδα και ελπίζει να κάνει την ΕΕ να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία» αναφέρει εξαπολύοντας νέα επίθεση κατά της Γαλλίας.
«H Τουρκία θα υποστηρίξει το ζήτημα των αποθεματικών Ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου, ακόμη και αν επιβληθούν κυρώσεις» συνεχίζει.
«Το Παρίσι όχι μόνο παίζει το παιχνίδι της Ρωσίας στη Λιβύη, εις βάρος των συμφερόντων της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ, αλλά επίσης τροφοδοτεί τις εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Μέρκελ, η οποία, σε αντίθεση με τον Γάλλο πρόεδρο, ηγείται της Ευρώπης με υπεύθυνο τρόπο, ελπίζει να αναθερμάνει τη σχέση μεταξύ Τουρκίας και ΕΕ» εξηγεί.
«Ενώ ο Εμμανουέλ Μακρόν δεσμεύεται να αποτρέψει την ανάθεση της ασφάλειας της Ανατολικής Μεσογείου στην Τουρκία και σε άλλους παίκτες, η Γερμανίδα Καγκελάριος τονίζει τη σημασία των σχέσεων Τουρκίας-ΕΕ για το μέλλον της Ευρώπης. Και άλλα μέλη της ΕΕ αντιτίθενται επίσης στην πίεση του Μακρόν για κυρώσεις κατά της Τουρκίας. Δεν έχουν κανένα συμφέρον να επιτρέψουν στη Γαλλία να τα χρησιμοποιήσει στον αγώνα της ενάντια στην Τουρκία όσον αφορά τη Λιβύη και την Ανατολική Μεσόγειο» καταλήγει.
O Eρντογάν στήνει σκηνικό ανατροπής της Συνθήκης της Λωζάνης
Ένα φάντασμα πλανάται πάνω από την Ευρώπη, το φάντασμα του τουρκικού επεκτατισμού, το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή από την ισλαμιστική κυβέρνηση του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τους υπερεθνικιστές συμμάχους της που υποστηρίζουν τη σιδερένια του κυριαρχία, γράφει ο Yavuz Baydarν της Ahval.
Τι αναφέρει το δημοσίευμα:
«Όλες οι δυνάμεις της παλιάς Ευρώπης, με εξαίρεση τη Γαλλία, έχουν συνάψει μια ιερή συμμαχία για να αποφύγουν αυτό το φάντασμα: η ΕΕ, η Άνγκελα Μέρκελ της Γερμανίας και ο Μπόρις Τζόνσον του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Τζιουζέπε Κόντε της Ιταλίας και ο Πέδρο Σάντσεθ της Ισπανίας, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ο Ζοζέπ Μπορέλ της ΕΕ, το Συμβούλιο της Ευρώπης, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το ΝΑΤΟ.
Αναδιατύπωσα τη διάσημη εισαγωγή στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο για να υπογραμμίσω το μέγεθος του τρέχοντος και μαζικά υποτιμημένου δράματος, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται η Τουρκία.
Ένα στρατιωτικοποιημένο καθεστώς διαμορφώνεται στην Ανατολία, ενώ η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί εκ του μακρόθεν εις βάρος της ευημερίας του τουρκικού λαού. Αυτό το καθεστώς επιδιώκει μια επεκτατική νέα τάξη και είναι αποφασισμένο να επεκτείνει τα νόμιμα σύνορα της χώρας με τη χρήση ωμής βίας.
Αν νομίζετε ότι η πρόσφατη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί -μια θλιβερή υπόθεση που είναι και αντίθετη με το ιερό Κοράνι- αφορά μόνο σε ένα υψηλής αξίας μνημείο του 6ου αιώνα, ξανασκεφτείτε το.
Η ριζοσπαστική απόφαση της συμμαχίας Ερντογάν-Μπαχτσελί για το μνημείο αποτελεί απλά ένα μεγάλο θεμέλιο λίθο στα σχέδιά τους σχετικά με την εκατονταετία της Τουρκικής Δημοκρατίας το 2023. Τα σχέδιά τους είναι μέρος μιας μεγάλης πολιτικής χορογραφίας, που βασίζεται στο να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας και να βγούνε τα φαντάσματα των πολέμων του παρελθόντος. Η συμμαχία αυτή θέλει να τεθούν ξανά προς συζήτηση τα σύνορα της σύγχρονης Τουρκίας, τα οποία οριοθετήθηκαν μετά το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και να επανεργοποιηθεί το λεγόμενο Εθνικό Σύμφωνο (Misak-ı Milli), που αφορά την ανάκτηση εδαφών που τώρα ανήκουν στους νότιους και στους δυτικούς γείτονες της Τουρκίας.
Το γεγονός ότι οι αξιωματούχοι και οι τεχνοκράτες του AKP εξαπέλυσαν καταδίκες και κατάρες κατά της Συνθήκης της Λωζάνης, ακόμη και πριν κατακάτσει η σκόνη από την τελετή του ανοίγματος της Αγίας Σοφίας την Παρασκευή, θα πρέπει να αποτελέσει μια αφύπνιση για τη διεθνή κοινότητα. Αυτό θα συμβεί εάν κάποιος μελετήσει με προσοχή τη συνεχή κλιμάκωση της ρητορικής ισχύος στο εσωτερικό της Τουρκίας.
Δεν ήταν τυχαίο ότι ο Ερντογάν και ο Μπαχτσελί επέλεξαν τη συγκεκριμένη ημερομηνία για την αλλαγή του καθεστώτος της Αγίας Σοφίας: Την επέτειο της Συνθήκης της Λωζάνης, η οποία υπεγράφη στις 24 Ιουλίου του 1923. Έτσι δεν αποτελεί πλέον γρίφο όταν οι Τούρκοι -είτε εάν συμπαθούν είτε εάν είναι σε αντίθεση με τον ισχυρό άνδρα της χώρας τους- άκουσαν τη φράση «μια ιστορική παρένθεση που πρέπει να κλείσει». Η παρένθεση αυτή είναι η ιστορία της Τουρκικής Δημοκρατίας, όπως την οραματίστηκε και την εκκίνησε ο ιδρυτής της, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Το άνοιγμα των θυρών της Αγίας Σοφίας ως τζαμιού θεμελιώνει το δρόμο για ένα τέτοιο κλείσιμο.
Αυτό το μονοπάτι άνοιξε με τη σκοτεινή απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου του 2016 και ακολουθήθηκε από ένα τεράστιο πραξικόπημα από τον Ερντογάν, την κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης πέντε ημέρες αργότερα. Από τότε η κατασκευή του νέου καθεστώτος χτίζεται με μια αδιάκοπη σειρά διατάξεων, αποφάσεων, συμμαχιών και αυθαίρετων αποφάσεων.
Η ταχεία κλιμάκωση των κινήσεων στην εξωτερική πολιτική της χώρας είναι ένα επίσης σημαντικό μέρος του μεγάλου σχεδιασμού. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Ιρακινό Κουρδιστάν στοχεύουν στη δημιουργία μόνιμης ζώνης, με περισσότερες βάσεις. Στη Συρία, η σταθερή στρατιωτική κλιμάκωση καταδεικνύει την ίδια φιλοδοξία. Όμως η πραγματική ώθηση για το καθεστώς, συμπεριλαμβανομένης της πλούσιας σε πετρέλαιο χώρας της Λιβύης, είναι ορατή στο λεγόμενο δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας της Άγκυρας, που βρίσκεται αυτό το διάστημα στο στάδιο της αποφασιστικής εφαρμογής.
Ο Ερντογάν και ο συνεργάτης του Μπαχτσελί θεωρούν προφανώς ότι η αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης είναι πολύ επίκαιρη, καθώς είναι βαθιά δυσαρεστημένοι με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ που έχει βαλτώσει εδώ και μια δεκαετία, ενώ χρησιμοποιούν το αποτυχημένο πραξικόπημα ως πρόσχημα για κάθε τι το αντιδυτικό και βλέπουν ένα μεγάλο παράθυρο γεωπολιτικών ευκαιριών σε έναν κόσμο που βρίσκεται σε αναταραχή. Η γεωμετρικά κλιμακούμενη ρήξη με την Ελλάδα και την Κύπρο γύρω από τα κοιτάσματα των υδρογονανθράκων και τα θαλάσσια σύνορα θα πρέπει επίσης να εξεταστεί σε αυτό το πλαίσιο, προκειμένου να γίνει ορθά κατανοητή.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται; Μια σύγκριση ανάμεσα στη γερμανική δυσαρέσκεια για τη Συνθήκη των Βερσαλλιών που έληξε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1919 και την πιεστική προσπάθεια της Κυβέρνησης του Ερντογάν να δημιουργήσει το ίδιο είδος συναισθημάτων μεταξύ των Τούρκων όλου του πολιτικού φάσματος μπορεί να ακούγεται υπερβολική, αλλά στην πραγματικότητα είναι αρκετά ακριβής.
Πολλοί παρατηρητές έξω από την Τουρκία φαίνονται ανήμποροι να δουν τη μεγάλη εικόνα αλλά αν ποτέ το έκαναν θα μπορούσαν εύκολα να εντοπίσουν ένα παρόμοιο χτίσιμο μύθων που διαμορφώνεται αυτή τη στιγμή στην Τουρκία, όπως ο μύθος «Dolchstoßlegende», το σενάριο συνομωσίας του «πισώπλατου χτυπήματος». Οι πρώτες διακριτικές νύξεις ήταν ήδη στον αέρα μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των κυβερνητικών αρθρογράφων, ενόσω η Αγία Σοφία άνοιγε ως τζαμί.
Σύμφωνα με τον μύθο του «πισώπλατου χτυπήματος», η γερμανική δεξιά ισχυρίστηκε ότι η Γερμανία στην πραγματικότητα δεν έχασε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά προδόθηκε στο τραπέζι από τους πολιτικούς της ηγέτες. Ομοίως στην Τουρκία είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε όλο και περισσότερο, ότι ούτε η Τουρκία έχασε τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κοιτάξτε την Καλλίπολη και τον Απελευθερωτικό Πόλεμο μεταξύ 1919-22, η τουρκική αντιπροσωπεία καθοδηγούμενη από τον Ατατούρκ ήταν αυτή που εγκλώβισε την Τουρκία στο «ζουρλομανδύα που ονομάζεται Συνθήκη της Λωζάνης».
Το γεγονός είναι ότι αυτή η ιδέα, σε μια ιστορικά παράξενη διαστροφή της, ενώνει τους ισλαμιστές της Τουρκίας, ένα μεγάλο μέρος των κοσμικών εθνικιστών που είναι εχθρικοί προς την ΕΕ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, τους ακροδεξιούς και τους «Γκρίζους Λύκους», τους παντουρκιστές, και πρώην αξιωματικούς που κάποτε ήταν ορκισμένοι εχθροί και κρατούμενοι του Ερντογάν, οι οποίοι σήμερα διατελούν στην υπηρεσία του προσφέροντας το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας.
Εδώ μπορεί κανείς να δει ομοιότητες με τη Γερμανία του ’30, όπου ετερόκλητοι πολιτικοί συνασπισμοί κατά της Συνθήκης των Βερσαλλιών γέννησαν τον Χίτλερ και το τερατώδες καθεστώς του.
Έτσι είμαστε αντιμέτωποι με αυτό το φάντασμα σήμερα στην Τουρκία, αλλά η ευρωπαϊκή απάθεια σε ό,τι συμβαίνει στη χώρα είναι σοκαριστική. Ο κύριος λόγος για αυτήν την κατάσταση, που σίγουρα θα εξελιχθεί σε μια νέα ευρωπαϊκή απερισκεψία, είναι σαφής: Πίσω από κλειστές πόρτες σημαντικοί εκπρόσωποι της ΕΕ συμφωνούν ότι το καθεστώς του Ερντογάν είναι το λιγότερο κακό από δύο κακά. Θεωρούν πως η ενδεχόμενη πτώση του Ερντογάν θα προκαλέσει χάος και όλεθρο στην Τουρκία, ασύγκριτα χειρότερο με αυτό που συνέβη στην πρώην Γιουγκοσλαβία, και θα οδηγήσει εκατομμύρια Τούρκους να καταφύγουν προς τα δυτικά, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Έτσι το καθεστώς του Ερντογάν θεωρείται «εντάξει», καθώς προσφέρει σταθερότητα, παρόλο που ολόκληρη η χώρα, όπως είπε ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, είναι «μια υπαίθρια φυλακή».
Έτσι ας παραμείνουμε παράλυτοι, λένε, ενώ συνεχίζουν να καθησυχάζουν τον Ερντογάν, προσποιούμενοι ότι όλα είναι εντάξει. Και ας παρακολουθούμε εκ του μακρόθεν, ενόσω ο τουρκικός αλυτρωτισμός ετοιμάζεται να αμφισβητήσει τη διεθνή τάξη στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω μιας στρατιωτικοποιημένης εξωτερικής πολιτικής.
Γνωρίζουμε καλά τι επέφερε στην ανθρωπότητα η γερμανική δυσαρέσκεια για τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, και τώρα ήρθε η ώρα να δέσουμε και πάλι τις ζώνες ασφαλείας μας.
Ας αρχίσουμε να μελετάμε γιατί συνήφθη η Συνθήκη της Λωζάνης, καθώς οι πληροφορίες αυτές θα μας φανούν χρήσιμες. Το πολιτικό σύστημα της Τουρκίας δεν είναι πλέον αυτό το οποίο γνωρίζαμε. Έχει αλλάξει. Το σύνθημά «ειρήνη στο εσωτερικό, ειρήνη στο εξωτερικό» αποτελεί πλέον παρελθόν, με τη λέξη «ειρήνη» να αντικαθίσταται από τη λέξη «πόλεμος». Απλά για να ξέρετε.»
Content retrieved from: https://newpost.gr/politiki/5f1e51eec0ea495538572850/to-diplomatiko-sprint-tis-athinas-poy-xeperase-toys-tsampoykades-toy-erntogan-apoklimakosi-me-imerominia-lixis-vlepoyn-ta-toyrkika-mme.